Postacie: A.... A (Odkrywca), B (Ofiara).
Przebieg scenki:
Naukowa zmiana postawy: A..... A niezdarnie wstaje z czterech kończyn na dwie nogi. Chwieje się, próbuje złapać równowagę, aż w końcu staje prosto.
Ewolucyjny zachwyt: Spogląda na swoje dłonie i zdaje sobie sprawę, że ma wolne ręce. Zaczyna nimi pomachiwać, klaszcze, cieszy się i wykonuje gesty ekscytacji.
Odkrycie narzędzia: Schyla się, podnosi duży kamień (lub rekwizyt, np. piórnik). Podrzuca go radośnie, przekłada z ręki do ręki, ogląda ze wszystkich stron i intensywnie myśli, do czego może mu posłużyć.
Akcja „Małpa Zabójca”: W tym samym czasie B biernie chodzi po ziemi na czterech kończynach. A A dostrzega kolegę/koleżankę, w jego głowie „zapala się lampka” (genialny pomysł). Skrada się cicho od tyłu, zamachuje się kamieniem i symbolicznie uderza w głowę postać B, która opada na ziemię.
Finał: A A nachyla się nad leżącą postacią, imituje głośne wysysanie mózgu/tresci z czaszki, a na koniec wydaje z siebie triumfalny, pierwotny okrzyk zwycięstwa.
- oczywiście chodzi o A.....
2. Scenka 2 (Gatunek II)
Postacie: Człowiek A (Rzemieślnik/Innowator), Człowiek B (Sceptyk/Głodny).
Przebieg scenki:
Frustracja i próba komunikacji: Człowiek B siedzi na ziemi, trzyma w ręku grubą gałąź oraz kawałek „mięsa/skóry” i bezskutecznie próbuje to rozerwać zębami lub rozbić pięścią. Narzeka głośno: „Ech... GRRR... nie da się! Zęby boleć!”.
Eksperyment i obróbka: Człowiek A przygląda mu się, wydaje pomysłowe „Aha! Uh-uh!” i podnosi z ziemi dwa gładkie kamienie. Zaczyna z dużą siłą i precyzją uderzać jednym kamieniem o drugi: „STUK! STUK! KLIK!”.
Odkrycie ostrej krawędzi: Jedno z uderzeń powoduje od łupanie się ostrego odłamka. Człowiek A z podziwem ogląda powstałą ostrą krawędź, wydając dumny okrzyk: „Oooo! BUM! Ostre!”.
Prezentacja i próba: Człowiek A podchodzi do zrezygnowanego Człowieka B, zabiera mu twardą gałąź/skórę i jednym, szybkim ruchem przycina ją nowo powstałym narzędziem.
Finał: Człowiek B zbiera szczękę z wrażenia, dotyka gładkiego cięcia, po czym obaj zaczynają entuzjastycznie skakać, klepać się po plecach i wydawać triumfalne okrzyki: „UH! UH! ŁUP-KAMIEŃ DZIAŁA!”.
3. Scenka 3 (Gatunek III)
Postacie: Człowiek A, Człowiek B.
Przebieg scenki:
Burza i pożar: Człowiek A i B pewnie chodzą wyprostowani. Nagle spoglądają w niebo, słyszą grzmot i widzą błyskawicę (ekspresyjne gesty strachu). Pokazują, że błyskawica uderza w drzewo tuż obok nich i rozpalają się gałęzie.
Zdobycie ognia i wpadka: Człowiek A zafascynowany podchodzi i podpala od "płonącego drzewa" swoją pochodnię (zwinięty papier). W tym samym czasie przestraszony Człowiek B potyka się i dotkliwie rani w nogę/rękę.
Rozświetlenie i uczta: Człowiek A prowadzi utykającego Człowieka B do ciemnej "jaskini" (np. pod tablicę) i unosi pochodnię, rozświetlając całe pomieszczenie. Następnie nadziewa na patyk "szczura" lub kubełek KFC i piecze go nad pochodnią, pokazywańc koledze, że podgrzane jedzenie jest pyszne i daje im siłę.
4. Scenka 4 (Gatunek IV)
Postacie: Człowiek A (Zmarły), Człowiek B (Ranny), Człowiek C (Szaman / Opiekun).
Przebieg scenki:
Powrót z polowania: Człowiek C (Szaman) siedzi w jaskini. Nagle wkracza ciężko ranny Człowiek B, który ciągnie za sobą bezwładne ciało Człowieka A.
Opowieść o tragedii: Człowiek B z trudem dyszy i gestami pokazuje szamanowi, co się stało: łapami udaje ciosy wielkiego mamuta („Mamut rrrraaaar! Zranić!”), a potem imituje kłapanie pyska hieny („Kłap! Kłap! Hiena zagryźć brata!”).
Leczenie rannego: Człowiek C (Szaman) podbiega do żywego Człowieka B, nakłada na jego rany „zioła”, mruczy uspokajające dźwięki („Uh-uh, cicho, żyć będziesz”) i obwiązuje go liśćmi.
Rozpoznanie śmierci i żałoba: Szaman podchodzi do bezwładnego Człowieka A, sprawdza tętno/oddech, po czym kręci głową. Razem z Człowiekiem B wpadają w głęboki smutek – łapią się za głowy, głośno płaczą i łkają: „Yyyy-uuuu... Brak brata!”.
Rytuał pogrzebowy: Szaman i ranny Człowiek B z wielkim szacunkiem układają ciało Człowieka A w pozycji bocznej (jak do snu). Przysypują je symbolicznie ziemią, kładą na nim „kwiaty” oraz ostrze kamienne, po czym z powagą milkną w geście pożegnania.
5. Scenka 5 (Gatunek V)
Postacie: Człowiek A, Człowiek B, Pies (uczeń na czterech łapach).
Przebieg scenki:
Przechwałka 1 – Sztuka: Człowiek A dumnie podchodzi do ściany/tablicy, rysuje wyobrażenie mamuta, bije się w pierś i wydaje z siebie głośne, dumne: „UH! UH! Ja artysta!” (pokazuje na migi swoje dzieło).
Przechwałka 2 – Pies i aport: Człowiek B prycha z lekceważeniem: „Uh-uh! Lepszy ja!”. Wyciąga kość, rzuca ją, a Pies energicznie aportuje. Człowiek B głaszcze psa i śmieje się prowokacyjnie do Człowieka A.
Przebicie – Bumerang: Człowiek A kręci głową, wyciąga zakrzywiony patyk i pokazuje go z powagą: „ZOBACZ! Drewniany banan!”. Przyjmuje bojową pozę, zamachuje się i rzuca go z głośnym dźwiękiem „ZIIIIIIUUUUU!”. Pokazuje gestem, jak przedmiot robi pełne koło w powietrzu i wraca idealnie do jego dłoni.
Finał: Człowiek B zbiera szczękę z podłogi, wznosi ręce w geście uznania, a Człowiek A z dumą wydaje ostatnie głośne „UH!”.
Witajcie Panowie,
Wybrałem Was, żebyście w swojej klasie zrekrutowali tych chłopaków, którzy chcą się dobrze bawić i zarobić jakieś 5/6.
Idealnie gdybyście zebrali grupę 5 osób-aktorów; ew. 3 aktorów.
Mamy 5 scenek. Możecie odegrać wszystkie, albo np. 2-3 wybrane.
Zobaczycie - jak wyjdzie.
Szczogóly pod linkiem (Ctrl+c, ctrl+V) i poniżej:
https://koperlo.blogspot.com/2026/09/drama-1-prehistoria.html (Uwaga TAJNE PRZED RESZTĄ KLASY)